Prawie cale zycie bawie sie lalkami. Powaznie i radośnie jak dziecko. Kiedyś wydawalo mi się, ze powinnam juz być dorosła i skończyłam architekturę na politechnice, ale potem wrociłam do świata mojego dzieciństwa i jest mi w nim dobrze. Zapraszam Was do świata moich lalek.

Pytana jestem czesto, skąd mam tyle pomyslow. One rosną jak drzewo, z kazdej lalki „wyrastają” nastepne projekty. To taki casting dla szmat - kawalek swetra wygląda jak kolczuga rycerza, zamek blyskawiczny ma zeby jak krokodyl, prute wloczki krecą sie jak loczki krolewny. Dzieci potrzebują do zabawy w teatr postaci znanych z bajek – Czerwonego Kapturka, Baby Jagi, Pinokia, Kapitana Haka. Doroslym towarzyszy Żyd Tulacz obok komputera albo rokokowy Książę w sypialni.

Odwiedzila kiedyś moją pracownie starsza pani. Byla bardzo zaklopotana, kiedy dala sie przylapac na intymnej rozmowie z Pippi. Myśle, ze wszyscy jesteśmy dziecmi, chociaz niektorzy z nas juz od bardzo dawna.
Lubie siedziec w kąciku za moimi pacynkami i patrzec, jak przechodzący obok ludzie uśmiechają sie do nich. Widze wtedy sens mojej pracy. Mam wrazenie, ze świat dzieki nim staje sie piekniejszy.